Η ανάλυση της εκτός έδρας αναμέτρησης του ΠΑΟΚ στη Λάρισα απέναντι στην τοπική ομάδα για την 22η αγωνιστική της Stoiximan Super League καταδεικνύει ότι ο καθοριστικός παράγοντας που οδήγησε στο τελικό 1-1, παρά τη συντριπτική υπεροχή του ΠΑΟΚ σε κατοχή και δημιουργία, εντοπίζεται στην απόκλιση μεταξύ της επιθετικής παραγωγικότητας (Expected Goals) και της εναέριας αμυντικής θωράκισης της ΑΕΛ. Ενώ ο ΠΑΟΚ «έπρεπε» βάσει ποιότητας ευκαιριών να σκοράρει τουλάχιστον δύο τέρματα (xG: 2.17), η αστοχία του στην τελική προσπάθεια, σε συνδυασμό με την αδυναμία του να εκμεταλλευτεί τις στημένες φάσεις, επέτρεψε στην ΑΕΛ να παραμείνει ζωντανή στο παιχνίδι.
Το στατιστικό στοιχείο που εξηγεί τη διατήρηση του σκορ σε χαμηλά επίπεδα είναι η απόλυτη κυριαρχία της ΑΕΛ στις εναέριες μονομαχίες (71% έναντι 29%). Σε ένα παιχνίδι όπου ο ΠΑΟΚ επιχείρησε 18 σέντρες και κέρδισε 5 κόρνερ, η ικανότητα των αμυνόμενων της ΑΕΛ να κερδίσουν τις 20 από τις 28 συνολικά διεκδικήσεις στον αέρα λειτούργησε ως «ασπίδα» προστασίας.
Αυτή η υπεροπλία ακύρωσε το πλεονέκτημα των φιλοξενούμενων στις 65 εισόδους τους στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου δεδομένου πώς οι περισσότερες επιθέσεις που κατέληξαν σε γέμισμα αναχαιτίστηκαν πριν γίνουν απειλητικές. Επιπλέον, η ισοπαλία οφείλεται στην έλλειψη αποτελεσματικότητας του ΠΑΟΚ στις λεγόμενες «μεγάλες ευκαιρίες» (Big Chances). Οι φιλοξενούμενοι δημιούργησαν 3 κλασικές φάσεις για γκολ, αλλά αστόχησαν στις 2 από αυτές. Όταν μια ομάδα σπαταλά 1.29 μονάδες xG (η διαφορά μεταξύ του 2.17 που παρήγαγε και του 1 γκολ που πέτυχε) και ο αντίπαλος παρουσιάζει σχεδόν μηδενική απόκλιση (0.88 xG για 1 γκολ), το αποτέλεσμα νομοτελειακά οδηγείται στην απώλεια βαθμών για τον κυρίαρχο, ειδικά αν η άμυνα του αντιπάλου καθαρίζει το 71% των φάσεων στον αέρα.
Πηγή: inpaok.com
