Ο Κιρίλ Ντεσπόντοφ αρχηγός της Εθνικής Βουλγαρίας και ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ σε συνέντευξη που έδωσε, μίλησε έξω από τα δόντια και αποκαλύπτει την δική του και μόνη αλήθεια για την περσινή σεζόν και όσα έγιναν πριν περάσει την πόρτα του χειρουργείου.
Από τις ενέσεις στο κόκαλο, τον αφόρητο πόνο έως και την λάθος επιλογή του.
Επίσης, αναφέρεται στη σχέση με τον Ράζβαν Λουτσέσκου, αλλά και τον θάνατο των φίλων του Δικεφάλου στη Ρουμανία.
Αναλυτικά όσα είπε ο Κίριλ Ντεσπόντοφ στην ιστοσελίδα Sportal:
-Τι πήγε λάθος στην περσινή σεζόν;
«Ξεκινήσαμε πολύ καλά στο πρωτάθλημα, ενώ κάναμε και καλά παιχνίδια στην Ευρώπη, αλλά πραγματικά δεν ξέρω τι πήγε λάθος. Σε μια στιγμή όλα κατέρρευσαν! Όλα ήρθαν αντίθετα για εμάς! Από όσο ξέρω από την μεγάλη εμπειρία που έχω στα γήπεδα, είμαι σχεδόν 30 χρονών και έχω εμπειρία από το ποδόσφαιρο. Αν θες το πρωτάθλημα πρέπει να κερδίσεις όλα τα παιχνίδια με τους… μικρούς. Αν δεν τους νικάς τότε είναι σχεδόν αδύνατο να πιάσεις τους άλλους γιατί μετά έχεις μόνο ντέρμπι και δεν γίνεται κάθε χρόνο να κάνουμε ότι το 2024. Το αξίζαμε το 2024 προφανώς, αλλά δεν μπορείς να τους νικάς πάντα όλους και όπως τους νικήσαμε εμείς. Το λάθος μας ήταν που χάσαμε βαθμούς στα μικρά ματς και είχαμε στενάχωρο φινάλε. Είχαμε και προβλήματα με τραυματισμούς χάσαμε και τα αδέρφια μας στο δυστύχημα στην Ρουμανία και μετά από όλο αυτό όλα άρχισαν να διαλύονται, ο πατέρας του έχασε τον προπονητή του και ακόμα πολλά πράγματα. Δεν είναι δικαιολογίες αυτά βέβαια για τη σεζόν».
-Το γεγονός πως διεκδικούσατε τίτλους στα 100 χρόνια σας έβαλε έξτρα πίεση;
«Είμαστε ποδοσφαιριστές πάντα υπάρχει πίεση, ειδικά όταν παίζεις στον ΠΑΟΚ. Δεν παίζεις σε μικρή ομάδα, στον ΠΑΟΚ θέλουμε να κερδίζουμε τα πάντα, αν δεν μπορείς να τη διαχειριστείς δεν είσαι για τον ΠΑΟΚ. Ο καθένας το διαχειρίζεται αλλιώς στο τέλος. Η αληθινή πίεση είναι των ανθρώπων που ανοίγουν το ψυγείο και δεν έχουν γάλα, δεν έχουν τρόπο να ταΐσουν το παιδί τους, όχι η δική μας ωστόσο».
-Ξυπνάτε μια μέρα ενώ έχετε το μυαλό σας στο παιχνίδι με τη Λυών και μαθαίνετε πως σε τροχαίο στη Ρουμανία επτά φίλοι του ΠΑΟΚ έφυγαν από τη ζωή… Πώς το βιώσατε;
«Ήμουν στο σαλόνι όταν έγινε κάποιος μου έστειλε video και μου είπε δες τι έγινε. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι είναι οπαδοί μας, αλλά ήταν κάτι τραγικό αυτό που έβλεπα. Ρώτησα τι είναι αυτό που μου έστειλε και μου είπε πως είναι οπαδοί μας. Ανατρίχιασα, έμεινα να κοιτάω την οθόνη και ανατρίχιασα, δεν το πίστευα πως έγινε, τι έγινε. Όταν συνειδητοποίησα πως ότι φίλοι της ομάδας που ταξίδευαν για να δουν το παιχνίδι με τη Λυών, ένιωσα άσχημα, έρχονταν να μας δουν και έφυγαν από τη ζωή! Ήταν νεαροί… Πραγματικά συλλυπητήρια και πάλι, δεν υπάρχουν λόγια, δεν μπορώ να το περιγράψω, είναι πάνω από το ποδόσφαιρο, ήταν και είναι δύσκολο».
-Επηρέασε τη σεζόν όλο αυτό; Εννοώ μέσα στα αποδυτήρια.
«Θυμάμαι την ημέρα που συνέβη η τραγωδία είχαμε προπόνηση. Πήγα και στα αποδυτήρια είχε πέσει σιωπή. Ήμασταν αποσβολωμένοι, δεν μιλούσε κανείς. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο και δεν ξέραμε τι να πούμε. Είναι τραγωδία, είναι οι άνθρωποι μας, μας επηρέασε ναι, δεν νιώθαμε καλά, μας πήρε από κάτω».
-Πώς βίωσες τη χρονιά που πέρασε;
«Για μένα ήταν μία πολύ δύσκολη χρονιά. Ξεκίνησα τη σεζόν με έναν πόνο που πραγματικά δεν μπορούσα να αντέξω. Ήταν κάτι που με συνόδευε καθημερινά και επηρέαζε τα πάντα. Ακόμα και στην τελευταία ένεση που έκανα, πριν από το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη, δεν υπήρξε η βοήθεια που περιμέναμε. Πονούσα και σκεφτόμουν συνεχώς τι άλλο θα μπορούσα να κάνω για να συνεχίσω να αγωνίζομαι. Είχα φτάσει στο σημείο να κάνω τόσες πολλές ενέσεις που δεν υπήρχε άλλο περιθώριο.
Ήταν μία κακή χρονιά για μένα προσωπικά, γιατί δεν μπορούσα να αποδώσω όπως ήθελα και όπως μπορούσα. Ταυτόχρονα ήταν δύσκολη και για την ομάδα, γιατί δεν καταφέραμε να πετύχουμε τους στόχους που είχαμε θέσει από την αρχή της σεζόν».
-Πέρσι τέτοια εποχή ξεκινούσε η ιστορία του τραυματισμού σου. Τότε δεν έμοιαζε τόσο σοβαρή, όμως τελικά έφτασες μέχρι την επέμβαση. Τι ακριβώς συνέβη;
«Κανονικά δεν είμαι άνθρωπος που ψάχνει δικαιολογίες ή συγγνώμες και που βγαίνει να εξηγήσει τα πάντα δημόσια. Για περίπου έναν χρόνο δεν είπα τίποτα. Άκουσα πολλές απόψεις, πολλές κριτικές, πολλές φήμες και πολλές διαφορετικές ερμηνείες για την κατάστασή μου. Τώρα όμως που όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, μπορώ να εξηγήσω τι πραγματικά συνέβη από τη δική μου πλευρά που είναι και η αλήθεια.
Η ιστορία ξεκίνησε τον Μάρτιο. Σε μία φάση στην προπόνηση, με έσπρωξε ένας από τους νεαρούς μας και χτύπησα πολύ άσχημα το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου. Για την ακρίβεια Βρήκα δυνατά στο χορτάρι με το αριστερό πόδι, το δάχτυλο γύρισε και από εκεί άρχισαν τα προβλήματα καθώς υπήρξε μεγάλη φλεγμονή. Παρόλα αυτά προσπάθησα να ολοκληρώσω τη χρονιά. Έπαιξα σε παιχνίδι με το πρόβλημα και στη συνέχεια άρχισε ένας μεγάλος κύκλος εξετάσεων και συζητήσεων.
Πήρα γνώμες από πολλούς γιατρούς κατά τη διάρκεια των διακοπώμ. Από τους γιατρούς του ΠΑΟΚ, από γιατρούς της Εθνικής ομάδας και από άλλους ειδικούς. Όλοι εξέτασαν την κατάσταση και αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι το κόκκαλο είχε υποστεί μεγάλη φλεγμονή και ζημιά. Συζητήσαμε τότε το ενδεχόμενο να μην πάω στην Εθνική, δεν μπορούσα να πάω και είπαμε να ξεκουραστώ για ένα διάστημα και να δούμε πώς θα αντιδράσει το πόδι.
Εκείνη την περίοδο έκανα σχεδόν μηδενικές προπονήσεις. Ουσιαστικά προπονήθηκα κανονικά μόνο για περίπου μία εβδομάδα πριν την προετοιμασία. Ξεκίνησα την προετοιμασία και αρχικά ένιωθα αρκετά καλά. Όμως στη συνέχεια ήρθαν οι διπλές προπονήσεις, τα φιλικά ματς και ο πόνος επέστρεψε όλο και πιο δυνατός κάθε μέρα. Μάλιστα, προς το τέλος εκείνης της περιόδου ήρθε και μία θλάση, κάτι που μου φάνηκε πολύ περίεργο γιατί δεν είχα αντιμετωπίσει ποτέ κάτι αντίστοιχο στην καριέρα μου, καθώς δεν είχα μυϊκά προβλήματα.
Όταν επέστρεψα από τη θλάση και άρχισα να παίζω ξανά, ο πόνος στο δάχτυλα ήταν ακόμη μεγαλύτερος. Συνεχίσαμε να μιλάμε με τους γιατρούς και να εξετάζουμε όλες τις επιλογές. Μία από αυτές ήταν η επέμβαση. Ωστόσο, είμαι παίκτης του ΠΑΟΚ στη σεζόν των 100 χρόνων του συλλόγου και ήξερα πόσο σημαντική είναι αυτή η χρονιά. Ήθελα πραγματικά να είμαι μέρος αυτής της χρονιάς, να είμαι στο γήπεδο και να βοηθήσω την ομάδα. Για αυτό τον λόγο αποφάσισα να μην προχωρήσω τότε στην επέμβαση και να προσπαθήσω να συνεχίσω με ενέσεις και θεραπείες
Παράλληλα έκανα δύο ενέσεις με πλάσμα στο κόκαλο στο ρεπό μου, ενώ έβαλα και υαλουρονικό. Με βοήθησαν σε έναν βαθμό, αλλά το αποτέλεσμα δεν κράτησε για πολύ. Από τον Απρίλιο και μετά η κατάσταση έγινε πολύ δύσκολη. Δεν άντεχα άλλο τον πόνο. Έκανα πέντε ή έξι ενέσεις στο κόκκαλο μόνο και μόνο για να μπορώ να προπονούμαι και να είμαι διαθέσιμος για την ομάδα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι πονούσα διαρκώς πλέον. Όχι μόνο στα παιχνίδια, αλλά κάθε μέρα. Όταν έτρεχα, αναγκαστικά έριχνα όλο το βάρος του σώματός μου στο δεξί πόδι, γιατί κάθε φορά που πίεζα το αριστερό ήταν σαν να με μαχαίρωναν. Αυτό με έκανε να αλλάξω τον τρόπο που έτρεχα και κινούμουν μέσα στο γήπεδο, δεν το ήθελα αυτό, έγινε ασυνείδητα λόγω του πόνου.
Σιγά σιγά άρχισα να χάνω την ισορροπία του σώματός μου. Η μία επιβάρυνση έφερνε την άλλη και μετά εμφανίστηκαν τα μυϊκά προβλήματα, διότι έβαζα το βάρος στη μια πλευρά. Πριν από το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, τον Απρίλιο, είχα πλέον θέμα και στη μέση. Έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να σηκωθώ όταν έπεσα κάτω σε μια προπόνηση, έμεινα κάτω 10-15 λεπτά και είπα τέλος, θα κάνω επέμβαση, να είμαι έτοιμος για την επόμενη σεζόν και να μη χάσω πολλά ματς. Να επιστρέψω χωρίς πόνο και να βοηθήσω την ομάδα.
Τότε κατάλαβα ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Είπα ότι πρέπει να κάνω την επέμβαση ώστε να είμαι έτοιμος στην αρχή της νέας σεζόν και κυρίως να μπορέσω να ζήσω ξανά χωρίς πόνο. Προσπάθησα για πολύ καιρό να αποφύγω την επέμβαση και τελικά πήγα κόντρα στον ίδιο μου τον εαυτό.
Ήταν δική μου επιλογή και αναλαμβάνω την ευθύνη γι’ αυτήν. Δεν ήμουν χαρούμενος γιατί δεν βοηθούσα την ομάδα όσο ήθελα και δεν βοηθούσα ούτε τον εαυτό μου. Άρχισα να έχω τραυματισμούς που δεν είχαν και άρχισα να… τρελαίνομαι. Δεν ήταν ποτέ θέμα κινήτρου. Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να παίξω, ή ότι δεν είμαι ο ίδιος παίκτης που ήμουν. Έπαιζα επί έναν ολόκληρο χρόνο με πόνο. Δεν κατηγορώ κανέναν και δεν κρίνω κανέναν. Ήταν μία απόφαση που πήρα εγώ γιατί ήθελα να βοηθήσω τον ΠΑΟΚ. Τελικά όμως δεν μπόρεσα να προσφέρω αυτά που ήθελα».
-Πότε υπολογίζεις ότι θα είσαι ξανά απόλυτα έτοιμος;
«Είναι δύσκολο να βάλεις χρονοδιάγραμμα σε τέτοιες περιπτώσεις. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι νιώθω πολύ καλύτερα πλέον. Οι γιατροί καθάρισαν το σημείο στο κόκαλο στην επέμβαση, το έκοψαν, το κόκαλο ήταν πολύ μεγάλο και αν κάποιος το δει θα καταλάβει γιατί είχα τόσο πόνο. Όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά. Κάθε μέρα που περνάει προπονούμαι πιο δυνατά. Προσπαθώ να πιέσω τον εαυτό μου όσο περισσότερο γίνεται, ώστε να επιστρέψω το συντομότερο δυνατό. Ειλικρινά είμαι διψασμένος για ποδόσφαιρο. Μου λείπει πολύ το παιχνίδι, μου λείπει η αδρεναλίνη του αγώνα, μου λείπει να βρίσκομαι στο γήπεδο και να βοηθάω τους συμπαίκτες μου. Αυτός είναι ο στόχος μου τώρα».
-Πλέον έχετε νέο προπονητή, τον κύριο Λίσι, ενώ ο Ράζβαν Λουτσέσκου αποτελεί παρελθόν.
«Στην καριέρα μου έχω αλλάξει πολλούς προπονητές και έχω συνεργαστεί με αρκετούς ανθρώπους. Όταν μια ομάδα παίρνει την απόφαση να αλλάξει προπονητή, σημαίνει ότι πίστεψε πως αυτή ήταν η σωστή επιλογή εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορώ να πω κάτι περισσότερο γι’ αυτό.
Όσον αφορά τον Ράζβαν, τον αγαπώ και τον σέβομαι πάρα πολύ. Ακούστηκαν πολλά όλο αυτό το διάστημα, ακόμα και φήμες ότι είχαμε καβγάδες ή ότι υπήρχε πρόβλημα μεταξύ μας, όμως δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Στα τρία χρόνια που συνεργαστήκαμε δεν μαλώσαμε ποτέ.
Ζήσαμε μαζί πάρα πολλές στιγμές, όμορφες αλλά και δύσκολες. Περάσαμε τα πάντα σαν ομάδα και σαν άνθρωποι. Έχω μόνο σεβασμό για εκείνον και για όλο το προπονητικό του επιτελείο. Τους εύχομαι πραγματικά ό,τι καλύτερο στη συνέχεια της καριέρας τους».
Source : inpaok.com
