Μια σεζόν με δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα ολοκληρώθηκε με ασφάλεια για τον ΠΑΟΚ Β, που έβγαλε χαρακτήρα στα παιχνίδια που μετρούσαν περισσότερο,
Λίγες εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής χρονιάς, μίλησε αποκλειστικά στο INPAOK ο Βασίλης Νικολακούλης. Ο 21χρονος πορτιέρε, «προϊόν» των ακαδημιών του ΠΑΟΚ, μιας και ανήκει στην «ασπρόμαυρη» οικογένεια από τα 14 του χρόνια και ανέβηκε όλες τις «βαθμίδες» μέχρι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Ο, βασικός τερματοφύλακας της περασμένης σεζόν με 16 συμμετοχές (έξι clean sheet), κάνει αναδρομή στην απαιτητική χρονιά, μιλά για την εμπειρία της παρουσίας στην πρώτη ομάδα, αλλά και σε ολόκληρη τη διαδρομή του με τον Δικέφαλο στο στήθος.
Αναλυτικά τα όσα είπε:
Βασίλη ολοκληρώθηκε μια σεζόν στην οποία αντιμετωπίσατε δυσκολίες, αλλά στο τέλος καταφέρατε να οδηγήσετε τον ΠΑΟΚ Β στην ασφάλεια. Τι γεύση σου αφήνει αυτή η χρονιά;
«Επειδή υπάρχει ποιότητα στην ομάδα, τόσο από τα παιδιά που έρχονται από τις ακαδημίες, όπως είμαι κι εγώ, όσο και από όσους έρχονται με μεταγραφή, πάντα λέμε ότι θα πάμε για κάτι καλό. Τις περισσότερες φορές, ενώ ξεκινάμε με ενθουσιασμό, βγαίνει η απειρία. Ξεκινήσαμε παίζοντας καλό ποδόσφαιρο, κάναμε το μεγάλο αποτέλεσμα στα Γιάννινα, αλλά μετά ήρθαν αναποδιές. Στη συνέχεια έγινε η αλλαγή προπονητή. Πολλά παιδιά αναγκαστήκαμε να πάρουμε βάρος πάνω μας. Πιστεύω ότι στην πορεία, ανατρέψαμε τα πράγματα. Δυστυχώς δεν μπήκαμε στα Play Off, αλλά καταφέραμε να μπούμε με προβάδισμα στα Play Out και σωθήκαμε με σχετική ευκολία, παρότι έπεφταν αρκετές ομάδες φέτος».
Μετά από ένα καλό σερί, υπήρξαν σκαμπεναβάσματα και κατά τη διαδικασία των Play Out. Θεωρείς ότι η ομάδα έβγαλε χαρακτήρα μετά τις ήττες σε Χρυσούπολη και Καβάλα;
«Ειδικά το πρώτο παιχνίδι με τη Χρυσούπολη, όπου θέλαμε τη νίκη για να ξεφύγουμε βαθμολογικά, όπως και με την Καβάλα, που τους δώσαμε την ευκαιρία να πιστέψουν. Στη συνέχεια όμως δείξαμε χαρακτήρα νομίζω. Ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα πέσουμε. Το νιώθαμε, ακόμα και σε παιχνίδια που δεν ήμασταν καλοί, κάποιος θα έβγαζε χαρακτήρα, θα ξεχώριζε».
Στα μέσα της χρονιάς έγινε και η αλλαγή προπονητή, με τον Ντάνι Πονζ να παίρνει την σκυτάλη από τον Νίκο Καραγεωργίου. Τι έφερε στην ομάδα ο Ισπανός τεχνικός;
«Εμείς τον ξέραμε, είχαμε εικόνα από πριν από τον κ. Πονζ, αφού ήταν στην ομάδα. Αρχικά θέλω να πω ότι εκτιμώ πάρα πολύ τον κύριο Καραγεωργίου τόσο σαν προπονητή, όσο και σαν άνθρωπο. Μας βοήθησε πάρα πολύ σε πολλά κομμάτια, όπως το ψυχολογικό, έχει πάρα πολλές εμπειρίες και μας τις πέρασε από την πρώτη στιγμή. Όσο για τον κ. Ντάνι, ήταν νομίζω λίγο πιο κοντά στους νέους παίκτες. Μας έκανε ατομικές προπονήσεις από την αρχή της χρονιάς και μας είχε ψυχολογήσει κάπως. Άλλαξε πράγματα στην προπόνηση, έβαλε ένταση στις προπονήσεις. Επίσης, κι αυτός ήταν πολύ ικανός στο ψυχολογικό κομμάτι. Για παράδειγμα, πριν από κάθε παιχνίδι, στην ανάλυση του video, στο τέλος μας έκανε πάντα μια διαφορετική κουβέντα. Μας μιλούσε για τους Έλληνες, την ιστορία, ήξερε πράγματα για τη χώρα και για τον ΠΑΟΚ, τα οποία δεν τα ξέρει ο καθένας που βρίσκεται τρεις μήνες στην ομάδα».
Τον έχουμε δει πολλές φορές να μιλάει με τα καλύτερα λόγια για το γκρουπ και την ενότητα. Ήταν αυτό ένα από τα κύρια στοιχεία του;
«Νομίζω ότι αυτό είναι το βασικότερο στοιχείο του. Θέλει να την ομάδα του δεμένη. Τον θυμάμαι να μιλάει με όλους μας διαφορετικά, και νομίζω ότι με τους περισσότερους ήταν δίκαιος. Το πρώτο πράγμα που έδωσε βάση ήταν η ενότητα».
Είσαι από τα παιδιά που προπονούνται ε την πρώτη ομάδα. Τι εμπειρία είναι αυτή και πόσο σε βοηθάει όταν κατεβαίνεις να αγωνιστείς για τον ΠΑΟΚ Β;
«Θέλω να το ξεκινήσω λίγο διαφορετικά. Εγώ ήρθα στον ΠΑΟΚ στα 13-14 μου χρόνια. Μόλις ήρθε, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, όπως κάθε παιδάκι, είναι να φτάσεις στην πρώτη ομάδα. Όσο περνούν τα χρόνια, νιώθεις άλλες φορές κοντά σε αυτόν τον στόχο, κι άλλες πολύ μακριά. Τα τελευταία τρία χρόνια κάνω προπονήσεις με την πρώτη ομάδα, τη σεζόν που ολοκληρώθηκε ήμουν πιο εντατικά, σχεδόν όλη την εβδομάδα ήμουν με την πρώτη ομάδα. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Αρχικά, οι παίκτες που κάνεις προπόνηση είναι άλλης κλάσης. Το καταλαβαίνεις στην ταχύτητα, στην ποιότητα. Είχαμε παίκτες που έχουν αγωνιστεί στην Ευρώπη, έχουν πάρει Champions League, έχουν αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Προπονείσαι με μεγάλες προσωπικότητες κι αυτό σε βοηθάει, αλλάζει τη φιλοσοφία σου, κι αυτό μετά προσπαθείς κι εσύ να το περάσεις. Για παράδειγμα, όταν κατεβαίνεις στη δεύτερη ομάδα, αλλάζει κάπως η σκέψη σου, θες να παίζεις πιο γρήγορα, έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση».
Έχεις κάνει ήδη τις πρώτες σου παρουσίες σε αποστολές της πρώτης ομάδας, με την παρθενική να είναι ιδιαίτερη, μιας και ήταν στο νοκ άουτ παιχνίδι με τον Ατρόμητο, όπου αγωνίστηκε βασικός ο Μοναστηρλής, συμπαίκτης σου επίσης και στον ΠΑΟΚ Β. Πως ήταν εκείνο το βράδυ;
«Όσον αφορά τις αποστολές, οι εμπειρίες ήταν μαγικές. Η πρώτη φορά ήταν το νοκ άουτ παιχνίδι με τον Ατρόμητο , που έπαιξε ο Μοναστηρλής. Αρχικά με τον Δημήτρη έχουμε πάρα πολύ καλή σχέση. Έχουμε καλό ανταγωνισμό, με έβαλε και στο κλίμα της πρώτης ομάδας, γιατί είχε ξεκινήσει νωρίτερα τις προπονήσεις. Θυμάμαι στο ξενοδοχείο πριν το παιχνίδι να συζητάμε για το παιχνίδι, και να του λέω “φαντάσου να πάμε στα πέναλτι και να δώσεις την πρόκριση”. Χαίρομαι πάρα πολύ για τον Μήτσο, βλέπεις ένα παιδί της ακαδημίας να πετυχαίνει, θέλεις να το κάνεις κι εσύ».
Πόσο πολύ σε βοηθάει το να προπονείσαι με αυτή την ομάδα τερματοφυλάκων και πως είναι η συνεργασία με τους Παβλένκα και Τσιφτσή;
«Βλέπεις τον Γίρι στην προπόνηση και λες “να, αυτό θέλω να γίνω”. Έχει απίστευτες παραστάσεις, είναι πάρα πολύ έμπειρος και ένα πάρα πολύ καλό παιδί. Είναι πολύ ταπεινός. Υπάρχουν πολλές φορές που πάμε στην προπόνηση, και τον έχω αντίπαλο στα παιχνίδια που κάνουμε. Τον βλέπω να τα βγάζει όλα, δεν έτρωγε γκολ με τίποτα. Λες, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, πρέπει να το κάνω κι εγώ γιατί θα χάσουμε. Αλλά τις περισσότερες φορές δεν μπορείς να τον κερδίσεις. Είναι κάτι όμορφο όταν είσαι μικρός να έχεις έναν τέτοιο τερματοφύλακα σαν παράδειγμα, να σε βοηθάει. Δεν είναι όμως μόνο ο Γίρι, αλλά και ο Αντώνης Τσιφτσής, που είναι ένα παιδί που δουλεύει πάρα πολύ. Τον βλέπεις και θες να πάρεις πάρα πολλά πράγματα από αυτόν Και οι δύο με μπουστάρουν, με κάνουν να είμαι καλύτερος Πέρα από το γήπεδο, μου έχουν μιλήσει πάρα πολύ. Σου λένε για τα ελαττώματα σου, που πρέπει να βελτιωθείς. Δεν θα το κάνει εύκολα κάποιος αυτό. Είναι ένα δίδυμο που κοντράρει ο ένας τον άλλον, κι αυτό είναι πάρα πολύ καλό και υγιές. Γενικότερα και οι τέσσερις έχουμε ένα πολύ ωραίο δέσιμο, μαζί με τον προπονητή τερματοφυλάκων, πειράζουμε ο ένας τον άλλον».
Είσαι ένα παιδί του ΠΑΟΚ, που έφτασε να κάνει το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη δεύτερη ομάδα. Πως το θυμάσαι;
«Το θυμάμαι χαρακτηριστικά,, ήταν τη σεζόν 2023-24. Παίζαμε με την Κ19 ντέρμπι στην Αθήνα με τον Παναθηναϊκό, και μια μέρα πριν φύγουμε μου είπαν ότι δε θα παίξω, και θα πάω στην πρώτη ομάδα. Τότε ήταν δεύτερος ο Μοναστηρλής, και είχε ένα μικρό πρόβλημα. Τελικά παίζω το παιχνίδι με τον Καμπανιακό, χάσαμε 2-3. Χάσαμε, αλλά ένιωσα ότι αυτό είναι το ποδόσφαιρο, αυτή είναι η Β’ Εθνική. Το να παίζεις με άντρες σε αυτό το επίπεδο, είναι ωραίο συναίσθημα. Τότε είχαμε και πιο έμπειρους παίκτες στην ομάδα, δεν είχα ξαναπαίξει μαζί τους. Το περίμενα χρόνια. Ανυπομονούσα να ξαναπαίξω».
Τι διαφορές εντοπίζεις στον εαυτό σου, σε σχέση με τότε;
«Είναι σαν δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα. Νιώθω ότι έχω εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό. Παίζεις κόντρα και σε μεγάλες ομάδες. Μέρα με τη μέρα, παιχνίδι με το παιχνίδι εξελίσσομαι ακόμα περισσότερο, και σε αυτό βοηθούν φυσικά και οι προπονήσεις με την πρώτη ομάδα».
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σε όλο αυτό το διάστημα;
«Φέτος ειδικά, που ένιωσα χάλια. Το παιχνίδι με τη Νίκη Βόλου που δεχθήκαμε έξι γκολ. Ερχόμασταν από ένα καλό διάστημα και λέγαμε “πάμε να το πάρουμε”. Ήταν ένα δύσκολο παιχνίδι, ήταν μια κατηφόρα, που εκεί καταλάβαμε τη διαφορά άνδρα με νέο παίκτη. Εμείς δεν μπήκαμε δυνατά, και τους βλέπαμε ότι με το παραμικρό λάθος μας πυροβολούσαν. Ήταν κάτι δύσκολο, το οποίο θεωρώ ότι στη μεγάλη εικόνα μας έκανε καλό. Νιώθεις ντροπή, δεν είναι λίγα τα έξι γκολ. Αλλά μας έκανε πιο δυνατούς στη συνέχεια. Εκεί καταλάβαμε ότι πρέπει να σοβαρευτούμε, νιώσαμε ότι η ομάδα θα κινδυνεύσει. Είπαμε ότι πρέπει να σώσουμε την ομάδα. Ο ΠΑΟΚ Β είναι ένα σκαλοπάτι για εμάς που μας βοηθάει πάρα πολύ στη μετάβαση και το χρειάζονται αυτό το βήμα. Είναι μια επαγγελματική ομάδα. Μετά από εκείνο το παιχνίδι καταλάβαμε ότι πρέπει να δείξουμε ποιοι είμαστε».
Ήταν ένα βάρος να μην συνδέσετε το όνομα σας με έναν πιθανό υποβιβασμό της ομάδας;
«Είναι βάρος το να παίζεις στον ΠΑΟΚ. Το σκεφτόμαστε από μικροί. Παίζεις στον ΠΑΟΚ, κουβαλάς το σήμα, είσαι μια εικόνα προς τα έξω. Όταν φοράς αυτό το σήμα πρέπει να παίζεις για αυτό, να πρωταγωνιστείς. Για αυτό και κάθε χρόνο, αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε στη Β’ ομάδα, πρέπει να λες ότι πας για το πρωτάθλημα. Από τους 27 παίκτες που έχει το ρόστερ του ΠΑΟΚ Β, πιστεύω ότι οι 20 μπορούν να παίξουν σε ομάδα που το λιγότερο πρωταγωνιστεί στη Super League 2. Οι περισσότεροι που έφυγαν πέρσι, πήγαν στη Super League, ή σε ομάδες που διεκδικούσαν την άνοδο από τη Super League 2».
Και η πιο θετική ανάμνηση που έχεις, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια παρουσίας στον ΠΑΟΚ;
«Το μόνο αρνητικό που έχω με τον ΠΑΟΚ, είναι ότι δεν έχω κατακτήσει τίποτα. Στην Κ15 είχαμε αποκλειστεί στα ημιτελικά, στην Κ17 όταν το πήρε η ηλικία μου, εγώ είχα ένα χειρουργείο στο γόνατο, και είχα πάει στην Ξάνθη για να πάρω παιχνίδια άρα έλειπα. Μετά όταν γύρισα στην Κ19, και το χάσαμε δύο φορές στο νήμα. Έχω ένα μετάλλιο με την Κ19, όταν ήμουν στην Κ16, και ήμουν στην πεντάδα των τερματοφυλάκων, αλλά δεν το ένιωσα σαν πρωτάθλημα. Σε αυτό το κομμάτι ήμουν άτυχος. Παρόλα αυτά έχω πάρα πολλές χαρές με τον ΠΑΟΚ, όταν έπαιξα πρώτη φορά, όταν υπέγραψα το επαγγελματικό μου συμβόλαιο, αλλά σίγουρα η μεγαλύτερη χαρά ήταν το πρώτο μου ευρωπαϊκό, όταν ήμουν στην αποστολή για το εκτός έδρας παιχνίδι με τη Θέλτα. Μπορεί να μην έπαιξα, αλλά το να νιώθεις ότι είσαι στο Europa League, να έχει η φανέλα σου αυτό το σήμα στο μανίκι, κόντρα σε αυτούς τους παίκτες. Είναι μια ανάμνηση που δεν θα την ξεχάσω πότε».
Πως ξεκίνησε η «ιστορία» σου με τον ΠΑΟΚ; Πότε άκουσες πρώτη φορά ότι η ομάδα ενδιαφέρεται για εσένα:
«Σε εκείνη την ηλικία δεν σκέφτεσαι ποτέ ότι μια τέτοια ομάδα υπάρχει περίπτωση να σε καλέσει για δοκιμαστικά. Τότε έπαιζα μεικτή ΕΠΣ Λάρισας και είχαμε παίξει με την ΕΠΣ Μακεδονίας που αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από παιδιά του ΠΑΟΚ, μετά από ένα χρόνο ήμασταν συμπαίκτες. Θυμάμαι ότι είχα κάνει καλό παιχνίδι, και ήρθε ο μπαμπάς μου και μου είπε ότι ήρθαν 3-4 ομάδες και μας κάλεσαν να δοκιμαστούμε. Η πρώτη ομάδα που δοκιμάστηκα ήταν ο Ολυμπιακός. Μετά από ένα μήνα δοκιμάστηκα στον ΠΑΟΚ, κι αμέσως είπα «δεν υπάρχει περίπτωση να μην έρθω στον ΠΑΟΚ». Η διαφορά που ένιωσα, το κλίμα, το πως με αγκάλιασαν όλοι, ήταν κάτι μαγικό. Όταν μου είπαν ότι με θέλουν, δεν το σκέφτηκα. Δεν ήμουν ΠΑΟΚ μικρός, από τη Λάρισα, εκεί μεγάλωσα. Αλλά μόλις ήρθα εδώ, κόλλησα. Μεγάλωσα στον ΠΑΟΚ. Το πρώτο πράγμα που σου μαθαίνουν εδώ, είναι το να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Ευτυχώς το κατάλαβα από πάρα πολύ μικρός, ένιωσα σαν το σπίτι μου, ενώ ήμουν μακριά από την οικογένεια μου. Με τους περισσότερους που μέναμε μαζί γίναμε αδέρφια. Βλέπεις τι σου προσφέρει η ομάδα, πως σε έχει αγκαλιάσει. Ε δεν γίνεται να μην υποστηρίζεις τον ΠΑΟΚ».
Λάρισα, Θεσσαλονίκη και μια… παρένθεση στην Ξάνθη. Τι εμπειρία ήταν αυτή;
«Όταν ήμουν στην Κ15, είχα κάνει ένα χειρουργείο στο μηνίσκο, πριν πάω στην Κ17. Μου ήρθε μια πρόταση από την Ξάνθη, για να πάρω ρυθμό και παιχνίδια. Εγώ μέχρι τότε δεν ήξερα τι σημαίνει Ξάνθη και μου κακοφάνηκε, να σου λέει ο ΠΑΟΚ να φύγεις. Το συζήτησα τότε με τους γονείς μου και τελικά πήγα, και ήταν ένα από τα σημαντικότερα βήματα που έχω κάνει. Θυμάμαι να πηγαίνω στην Ξάνθη, και να μου λένε ότι την πέτυχα στα χειρότερα της. Κι εγώ βρήκα μια ομάδα που είχε ξεχωριστό προπονητικό κέντρο για τις ακαδημίες, με εννέα γήπεδα, καμιά επαρχιακή ομάδα δεν τα έχει αυτά στην Ελλάδα. Εκεί έπαιξα πάρα πολλά παιχνίδια, και με την Κ17 και με την Κ20, οι άνθρωποι ασχολήθηκαν μαζί μου παρότι ήξεραν ότι θα επιστρέψω στον ΠΑΟΚ. Για εμένα ήταν πάρα πολύ σημαντικό βήμα που πήγα εκεί. Πήγα στην Εθνική τότε από την Ξάνθη, κέρδισα τον ΠΑΟΚ εδώ μέσα και δεν μου μιλούσαν οι φίλοι μου».
Τα τελευταία χρόνια παιδιά των ακαδημιών του ΠΑΟΚ αγωνίζονται στην πρώτη ομάδα, στην Εθνική, κάποια έχουν κάνει το μεγάλο βήμα για το εξωτερικό. Ζώντας από μέσα τη δουλειά που γίνεται στις ακαδημίες, ποιο θεωρείς ότι είναι το σημείο «κλειδί» των επιτυχιών;
«Γενικά ο ΠΑΟΚ χρόνο με τον χρόνο έχει εξελιχθεί πάρα πολύ σε επίπεδο ακαδημιών. Γενικά στα προσφέρει όλα ο ΠΑΟΚ. Σε έχει μέσα στην πόλη, σε έναν υπέροχο χώρο για να μείνεις, με γυμναστήριο, εξαιρετικό φαγητό. Το κλίμα σε ωθεί να τα δίνεις όλα. Επειδή είσαι σε αυτή την ομάδα, θες να κερδίζεις, να κατακτάς τρόπαια. Πάντα φαινόταν η διαφορά των ακαδημιών σε σχέση με τις άλλες ομάδες. Ο ΠΑΟΚ δίνει ευκαιρίες στους μικρούς, π.χ. στην πρώτη ομάδα φέτος έπαιξαν ο Μοναστηρλής, ο Χατσίδης, ο Μύθου. Παιδία που τα ζεις κάθε μέρα. Για παράδειγμα, όταν ήμουν Κ15, στην Κ17 ήταν ο Κουλιεράκης. Ήμασταν μαζί κάθε μέρα. Το ίδιο με τον Τζόλη, τον Κούτσια. Βλέπεις ότι αυτά τα παιδιά πέτυχαν και σκέφτεσαι ότι μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Σίγουρα δεν είναι εύκολο, αλλά είσαι κοντά στο κάνεις αυτό που ονειρεύεσαι όταν μπαίνεις στο σπίτι των ακαδημιών. Να φτάσεις στην πρώτη ομάδα».
Ποια τα όνειρα και οι στόχοι σου για το μέλλον;
«Σαν παιδί του ΠΑΟΚ ονειρεύομαι το ντεμπούτο μου στην πρώτη ομάδα. Θέλω να παίξω με αυτή τη φανέλα που με “γέννησε” ποδοσφαιρικά, αυτή με έφερε στο ποδόσφαιρο. Αυτός είναι ένας τεράστιος στόχος. Σίγουρα, όπως κάθε Έλληνας, θέλω να παίξω με την Εθνική ομάδα. Αυτή τη στιγμή το μόνο που σκέφτομαι είναι να παίξω σε υψηλό επίπεδο, να το ζήσω».
Είχες κάποιον τερματοφύλακα ίνδαλμα όταν ήσουν μικρότερος;
«Όταν ήμουν μικρός ο τερματοφύλακας που θαύμαζα και είχα αφίσα στο δωμάτιο μου, ήταν ο Νόιερ. Για εμένα είναι πρότυπο ακόμα και τώρα, αυτά που κάνει σε αυτή την ηλικία. Κάθε τερματοφύλακα που βλέπω, προσπαθώ να πάρω πράγματα. Ευτυχώς είμαι στον ΠΑΟΚ κι έχω δύο καλούς τερματοφύλακες, και προσπαθώ καθημερινά να πάρω πράγματα από αυτούς».
Τέλος, γνωρίζουμε ότι η καθημερινότητα ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή είναι απαιτητική. Τι σου αρέσει να κάνεις για να αποφορτίζεσαι;
«Δεν είμαι ένα παιδί που θα βγει πολλές φορές έξω. Υπάρχει τεράστιος φόρτος από την προπόνηση και την κούραση. Όταν έχω περισσότερες ημέρες, βάζω σαν προτεραιότητα να πάω στη Λάρισα για να δω τους γονείς και τα αδέρφια μου. Ευτυχώς, έχω μια πολύ καλή κοπέλα που με στηρίζει πάρα πολλά χρόνια, από τότε που είμαι στον ΠΑΟΚ και περνάμε αρκετό χρόνο μαζί. Παράλληλα, επειδή όλοι οι φίλοι μου είναι στο ποδόσφαιρο, συμπίπτουν τα ρεπό μας, οπότε μπορεί να κάνουμε κάτι μαζί».
Πηγή: inpaok.com
